เพิ่งผ่านไปไม่นานกับรอบรองชนะเลิศการแข่งขันละครเวที
มีโรงเรียนที่เข้ารอบสามโรงเรียนคือ โยธินบูรณะ
สามเสน แล้วก็ สุรศักดิ์มนตรี
โยธินเล่นเรื่อง OLIVER TWIST ล่ะ
พิ้งเล่นเป็นโอลิเวอร์ x3
ลุงกับเกรทเป็นเจนเทิ่ลแมน
พี่อั้มเป็นเลดี้ พี่แชมป์เป็นบัมเบิ้ล
พี่เมย์เป็นเมด บีเป็นแม่ครัว พี่ปั้นเป็นมาสเตอร์
มีพีท ป้อง น้องฟ้า น้องมาเรียม น้องบัว ซัง น้องกุ๊ก เป็นบอย
ไปเล่นกันที่ภัทราวดี เธียเตอร์
สนุกมาก แล้วก็เหนื่อยมากด้วยเช่นกัน
ก็ได้มีโอกาสได้ไปวุ่นวายอยู่บ้างเหมือนกัน
ทั้งทำพร๊อบแล้วก็ทำแบ๊คด้วย
เหนื่อยโคตรอ่ะ = =
นี่ถ้าไปเล่นได้ด้วยนี่คงไปแล้วล่ะ, ฮ่าฮ่า
แต่มันก็มีความสุขนะ
เวลาที่ได้แกะโฟม ได้ปะเสื้อ ได้ทาสี ได้เตรียมของ
ส่วนเรื่องแบกของนี่บางทีแทบจะไม่ต้องทำเลย
เพราะพวกพี่นี่แมนกันมาก ทั้งพี่ปิงพี่เซนต์
แต่พอจะต้องทำขึ้นมานี่ก็หนักเหลือเกิน
ซึ่งถ้าไม่ได้มาทำเองนี่ก็ไม่รู้หรอก
เวลาทำงานแบบนี้มันได้อะไรหลายอย่างมาก
ทั้งได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำ
ซึ่งที่จริงมันคือทุกอย่างเลย
ทุกอย่างใหม่หมดสำหรับทุกคน
ตอนแรกแรกอาจจะยังทำตัวไม่ถูกบ้าง
แต่ซักพักก็เริ่มปรับตัวได้
ได้ทำงานกับคนที่เราไม่ค่อยสนิท
ซึ่งในความเป็นจริงเราเลือกไม่ได้หรอกว่าอยากจะทำงานกับใคร
เราก็ต้องพยายามใช้คนให้เป็น ต้องควบคุมให้ได้
ยิ่งอาจารย์มอบหมายให้ดูแลอีก
ยิ่งเหนื่อย ยิ่งกดดันเข้าไปใหญ่
ยิ่งต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า
จะมาเล่นเล่นก็ไม่ได้แล้ว
ได้เห็นหลายหลายด้านของทุกคน
เพราะทุกคนไม่ได้มีใครดีไปซะทุกอย่าง
บางคนก็ทำอะไรให้เราไม่พอใจบ้าง
แต่ก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวางให้ได้
เลือกมองแต่ด้านดีของเค้า
อย่างอาจารย์บางคนที่เราอาจะมองว่าเค้าเอาแต่ความคิดของตัวเอง
แต่เค้าก็ยังห่วงเรา ดูแลเรา เหมือนญาติผู้ใหญ่คนนึง
หรืออย่างน้องน้องที่ดูเหมือนวุ่นวาย
แต่พอเวลาจริงจริงเค้าก็เต็มที่กับงาน
จนเราเองบางทียังรู้สึกผิดนิดนิดที่พูดกับน้องเค้าแรงเกินไป
ได้เห็นข้อไม่ดีของตัวเอง
ที่เวลาเหนื่อยเหนื่อยแล้วจะหงุดหงิดอารมณ์เสียง่ายมาก
เห็นอะไรก็หงุดหงิดไปซะทุกอย่าง
จนคนรอบข้างเค้าอาจจะไม่สบายใจที่อยู่ใกล้เรา
ได้รู้ว่าใครทำงานด้วยแล้วสบายใจ
ซึ่งก็มีอยุ่หลายคนเหมือนกัน
ทำให้ช่วงเวลาที่ผ่านมามีความสุขมาก
ขอบคุณจริงจริง
ขอเล่าบรรยากาศวันซ้อมใหญ่ละกัน
มาถึงโรงเรียนก็นั่งปะเสื้อปะกางเกงไปเรื่อย
เพิ่งจะมาเร่งทำกันเอาตอนสองวันสุดท้าย
แล้วก็เช็คพร๊อบฝั่งเจนเทิ่ลแมนซึ่งเยอะมากกกกกกก
จาน ส้อม มีด ไวน์ เชิงเทียน แจกัน ผลไม้ อาหาร ฯลฯ
แล้วไม่ใช่เยอะมากอย่างเดียว, หนักมากด้วยเช่นกัน
กว่าจะได้กินข้าวนี่แทบเป็นลม
เหล่าแบ๊คและนักแสดงก็ช่วยกันแบกขึ้นรถ
พอไปถึงก็ต้องแบกกันเข้าไปในซอยอีก
เพราะรถใหญ่เกิ๊น, เข้าไม่ได้
= =
มีเวลาซ้อมแค่ชั่วโมงเดียวก็รีบจัดกัน
เล่นเล่นเล่น แล้วก็เก็บของ
น่าประหลาดใจแม๊กซ์ที่ครูเล็กไม่ค่อยว่าอะไรเท่าไหร่
ถ้าเทียบกับโรงเรียนที่ต่อจากเรา
พอกลับถึงโรงเรียนก็ดึกละ
นั่งรถเมล์กลับบ้านกับแทน
และแล้ววันแสดงจริงก็มาถึง
ก็เช๊คเสื้อผ้ารอบสุดท้าย แล้วก็แต่งตัวให้นักแสดง
ซึ่งเด็กแต่ละคนนี่อย่างกับขอทาน
หัวฟู หน้าดำ ชุดขาดได้สุดยอดมาก
แทนชนกตัดอย่างไม่เกรงใจ
กุลจิราต้องตามเก็บ, เมามันมากกกก
เกรทนี่ก็โคตรเหมือนนักร้องลูกทุ่ง
กุลจิราก็หัวหมุนมาก
ชุดก็ต้องเย็บ พร๊อบก็ต้องเช็ค แบ๊คก็ต้องตาม
แล้วพร๊อบดันอยู่ในรถที่เมื่อวานเอาไป
แล้วลุงคนขับนี่ก็ไม่อยู่
ก็ต้องรอจนลุงมา ซึ่งมันก็คือเวลาที่จะต้องออกจากโรงเรียน
พอเอาของได้ก็ต้องรีบเอาไปล้าง แล้วก็เช็ค
รถก็จะออก, กะจะไม่รอโอลิเวอร์กับพร๊อบเลยใช่ไม๊เนี่ย
พอไปถึงเค้าก็เรียกซ้อมแบ๊ค
ซึ่งโยธินบูรณะไม่เคยซ้อมกันไปก่อนเลย
อาจารย์บอก กุลจิราเธอช่วยดูให้ครูด้วยนะ"
ก็แบ่งกัน แต่ก็ยังวุ่นวายเพราะไม่เคยซ้อมกันมาก่อน
กุลจิราก็โดนไปตามระเบียบ, เหอเหอเหอ
้แล้วระหว่างที่รอถึงเวลาก็ต้องนั่งเฝ้าของ
อยากจะออกไปดูเหมือนคนอื่นเค้าก็ไม่ได้
ต้องนั่งรอให้คนเอาอาหารมาให้
น่าอนาถจริงจริง
พอถึงคิวก็ทำตามที่ซักซ้อมไว้
ถึงแม้ผ้าปูแม่งจะมีปัญหาเหลือเกิน
แต่ก็ต้องทำหน้าเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น
ตอนนั้นลนมากมาก รู้ตัวเลย
เฮ้ออออออออออออออออออออ ..
พอตอนแสงนี่แบบโคตรลุ้นอ่ะ
แอบออกไปดูข้างข้างเวทีว่าคนดูจะชอบไม๊
ปรากฏว่าคนดูชอบมากอ่ะ
หัวเราะแล้วก็ปรบมือตลอด แล้วก็มีคนมาถามว่านี่โรงเรียนอะไร
ยิ่งตอนร้องเพลงนี่ยิ่งสุดยอด โรงเรียนอื่นก็ไม่มีอย่างนี้
พอเล่นเสร็จแบ๊คก็เก็บ แล้วก็ช่วยพี่ที่โรงละครเก็บด้วย
ชั้นนี่เกือบได้โชว์แมนยกโต๊ะคนเดียวแล้ววว
พอลงมาจากเวทีนี่ตกใจมากเพราะเจอห้องหนึ่งเต็มไปหมด
แล้วก็ขึ้นไปห้องแต่งตัวนักแสดงกัน
ทุกคนมีความสุขกันมากเหมือนได้เข้ารอบแล้ว
ส่วนเตรียมนี่หงอยมาก บางคนร้องไห้ด้วย
แล้วก็เม้าเตรียมกัน ว่าทำโจ๊กหกบนเวทีแล้วก็ไม่เช็ด
พิ้งนี่ล้มไปโดนโจ๊กเต็มเต็มอ่ะ
แล้วก็มีกลั่นแกล้งตรงฝั่งปูนแทนไม่ให้เอารถเข็นออกมา
ีฯลฯ
แล้วก็ไปกินเคเอฟซี ขากลับนั่งตุ๊กตุ๊กเพราะฝนตกอย่างแรง
ตอนประกาศผลก็ไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่
เพราะยังไงโยธินก็ได้อยู่แล้ว
ก็มีประกาศพวกรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมอะไรพวกนั้นก่อน
ซึ่งก็รู้กันอยู่ว่ามันคือรางวัลปลอบใจ
ซึ่งเตรียมได้ไปสองรางวัล เพราะฉะนั้นเตรียมไม่เข้ารอบแน่แน่
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก สะใจว้อยยย
ส่วนสามเสนก็เข้ารอบปีที่แล้ว ปีนี้เล่นเรื่องเฟรนส์
มีอยู่แค่สองโรงเรียนที่เล่นเรื่องนี้ อีกโรงเรียนคือสาธิตจุฬา
สามเสนนี่ก็ออกนอกหน้าไปหน่อย รู้ว่ายังไงก็ได้
แต่ไม่น่าจะแสดงออกขนาดนั้น อีกโรงเรียนคงเซ็งอ่ะ
แล้วสามเสนแม่งก็บูมกันใหญ่เลยเว่ย เป็นร้อยรอบอ่ะ
ส่วนโยธินก็ไม่ยอม ร้องเพลงโรงเรียน = =
แต่กุลจิราร้องดังมาก ดังมากกว่าที่ร้องทั้งปีรวมกันอีก
รุ่นพี่ที่จบไปแล้วก็มากันเยอะ ก็ร้องร้องกัน
เรื่องอะไรจะยอมสามเสน, ชิชิ
พอเสร็จก็แยกย้ายกันกลับ บางคนก็กลับรถโรงเรียน
ก็แบกของลุยน้ำฝนออกจากซอยกันไป
ก่อนกลับลุงโดนจีบอีกแล้ว
จั๊กกะจี้ดีแท้ x3
แล้วกุลกับแทนก็ไปนอนหอพิ้ง แต่ว่าพิ้งกลับบ้าน
วันรุ่งขึ้นก็ไปโรงเรียนสาย แต่เนียนไม่สิ่ง
เพราะปวดขามากอ่ะ
เนื่องจากได้เข้ารอบ,
อาจารย์เลยพาไปเลี้ยงหมูกระทะ
กินกันเยอะมากกกกกกกกกกก
อิ่มมากกกกกกกกกกกกกก
ถ้ารอบหน้าชนะอาจได้ฟูจิ
โฮะโฮะโฮะ
ปล. อัพงงงงอ่ะ
ปล. ใครอ่านจบสุดยอด
เพิ่งผ่านไปไม่นานกับรอบรองชนะเลิศการแข่งขันละครเวที
มีโรงเรียนที่เข้ารอบสามโรงเรียนคือ โยธินบูรณะ
สามเสน แล้วก็ สุรศักดิ์มนตรี
โยธินเล่นเรื่อง OLIVER TWIST ล่ะ
พิ้งเล่นเป็นโอลิเวอร์ x3
ลุงกับเกรทเป็นเจนเทิ่ลแมน
พี่อั้มเป็นเลดี้ พี่แชมป์เป็นบัมเบิ้ล
พี่เมย์เป็นเมด บีเป็นแม่ครัว พี่ปั้นเป็นมาสเตอร์
มีพีท ป้อง น้องฟ้า น้องมาเรียม น้องบัว ซัง น้องกุ๊ก เป็นบอย
ไปเล่นกันที่ภัทราวดี เธียเตอร์
สนุกมาก แล้วก็เหนื่อยมากด้วยเช่นกัน
ก็ได้มีโอกาสได้ไปวุ่นวายอยู่บ้างเหมือนกัน
ทั้งทำพร๊อบแล้วก็ทำแบ๊คด้วย
เหนื่อยโคตรอ่ะ = =
นี่ถ้าไปเล่นได้ด้วยนี่คงไปแล้วล่ะ, ฮ่าฮ่า
แต่มันก็มีความสุขนะ
เวลาที่ได้แกะโฟม ได้ปะเสื้อ ได้ทาสี ได้เตรียมของ
ส่วนเรื่องแบกของนี่บางทีแทบจะไม่ต้องทำเลย
เพราะพวกพี่นี่แมนกันมาก ทั้งพี่ปิงพี่เซนต์
แต่พอจะต้องทำขึ้นมานี่ก็หนักเหลือเกิน
ซึ่งถ้าไม่ได้มาทำเองนี่ก็ไม่รู้หรอก
เวลาทำงานแบบนี้มันได้อะไรหลายอย่างมาก
ทั้งได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำ
ซึ่งที่จริงมันคือทุกอย่างเลย
ทุกอย่างใหม่หมดสำหรับทุกคน
ตอนแรกแรกอาจจะยังทำตัวไม่ถูกบ้าง
แต่ซักพักก็เริ่มปรับตัวได้
ได้ทำงานกับคนที่เราไม่ค่อยสนิท
ซึ่งในความเป็นจริงเราเลือกไม่ได้หรอกว่าอยากจะทำงานกับใคร
เราก็ต้องพยายามใช้คนให้เป็น ต้องควบคุมให้ได้
ยิ่งอาจารย์มอบหมายให้ดูแลอีก
ยิ่งเหนื่อย ยิ่งกดดันเข้าไปใหญ่
ยิ่งต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า
จะมาเล่นเล่นก็ไม่ได้แล้ว
ได้เห็นหลายหลายด้านของทุกคน
เพราะทุกคนไม่ได้มีใครดีไปซะทุกอย่าง
บางคนก็ทำอะไรให้เราไม่พอใจบ้าง
แต่ก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวางให้ได้
เลือกมองแต่ด้านดีของเค้า
อย่างอาจารย์บางคนที่เราอาจะมองว่าเค้าเอาแต่ความคิดของตัวเอง
แต่เค้าก็ยังห่วงเรา ดูแลเรา เหมือนญาติผู้ใหญ่คนนึง
หรืออย่างน้องน้องที่ดูเหมือนวุ่นวาย
แต่พอเวลาจริงจริงเค้าก็เต็มที่กับงาน
จนเราเองบางทียังรู้สึกผิดนิดนิดที่พูดกับน้องเค้าแรงเกินไป
ได้เห็นข้อไม่ดีของตัวเอง
ที่เวลาเหนื่อยเหนื่อยแล้วจะหงุดหงิดอารมณ์เสียง่ายมาก
เห็นอะไรก็หงุดหงิดไปซะทุกอย่าง
จนคนรอบข้างเค้าอาจจะไม่สบายใจที่อยู่ใกล้เรา
ได้รู้ว่าใครทำงานด้วยแล้วสบายใจ
ซึ่งก็มีอยุ่หลายคนเหมือนกัน
ทำให้ช่วงเวลาที่ผ่านมามีความสุขมาก
ขอบคุณจริงจริง
ขอเล่าบรรยากาศวันซ้อมใหญ่ละกัน
มาถึงโรงเรียนก็นั่งปะเสื้อปะกางเกงไปเรื่อย
เพิ่งจะมาเร่งทำกันเอาตอนสองวันสุดท้าย
แล้วก็เช็คพร๊อบฝั่งเจนเทิ่ลแมนซึ่งเยอะมากกกกกกก
จาน ส้อม มีด ไวน์ เชิงเทียน แจกัน ผลไม้ อาหาร ฯลฯ
แล้วไม่ใช่เยอะมากอย่างเดียว, หนักมากด้วยเช่นกัน
กว่าจะได้กินข้าวนี่แทบเป็นลม
เหล่าแบ๊คและนักแสดงก็ช่วยกันแบกขึ้นรถ
พอไปถึงก็ต้องแบกกันเข้าไปในซอยอีก
เพราะรถใหญ่เกิ๊น, เข้าไม่ได้
= =
มีเวลาซ้อมแค่ชั่วโมงเดียวก็รีบจัดกัน
เล่นเล่นเล่น แล้วก็เก็บของ
น่าประหลาดใจแม๊กซ์ที่ครูเล็กไม่ค่อยว่าอะไรเท่าไหร่
ถ้าเทียบกับโรงเรียนที่ต่อจากเรา
พอกลับถึงโรงเรียนก็ดึกละ
นั่งรถเมล์กลับบ้านกับแทน
และแล้ววันแสดงจริงก็มาถึง
ก็เช๊คเสื้อผ้ารอบสุดท้าย แล้วก็แต่งตัวให้นักแสดง
ซึ่งเด็กแต่ละคนนี่อย่างกับขอทาน
หัวฟู หน้าดำ ชุดขาดได้สุดยอดมาก
แทนชนกตัดอย่างไม่เกรงใจ
กุลจิราต้องตามเก็บ, เมามันมากกกก
เกรทนี่ก็โคตรเหมือนนักร้องลูกทุ่ง
กุลจิราก็หัวหมุนมาก
ชุดก็ต้องเย็บ พร๊อบก็ต้องเช็ค แบ๊คก็ต้องตาม
แล้วพร๊อบดันอยู่ในรถที่เมื่อวานเอาไป
แล้วลุงคนขับนี่ก็ไม่อยู่
ก็ต้องรอจนลุงมา ซึ่งมันก็คือเวลาที่จะต้องออกจากโรงเรียน
พอเอาของได้ก็ต้องรีบเอาไปล้าง แล้วก็เช็ค
รถก็จะออก, กะจะไม่รอโอลิเวอร์กับพร๊อบเลยใช่ไม๊เนี่ย
พอไปถึงเค้าก็เรียกซ้อมแบ๊ค
ซึ่งโยธินบูรณะไม่เคยซ้อมกันไปก่อนเลย
อาจารย์บอก กุลจิราเธอช่วยดูให้ครูด้วยนะ"
ก็แบ่งกัน แต่ก็ยังวุ่นวายเพราะไม่เคยซ้อมกันมาก่อน
กุลจิราก็โดนไปตามระเบียบ, เหอเหอเหอ
้แล้วระหว่างที่รอถึงเวลาก็ต้องนั่งเฝ้าของ
อยากจะออกไปดูเหมือนคนอื่นเค้าก็ไม่ได้
ต้องนั่งรอให้คนเอาอาหารมาให้
น่าอนาถจริงจริง
พอถึงคิวก็ทำตามที่ซักซ้อมไว้
ถึงแม้ผ้าปูแม่งจะมีปัญหาเหลือเกิน
แต่ก็ต้องทำหน้าเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น
ตอนนั้นลนมากมาก รู้ตัวเลย
เฮ้ออออออออออออออออออออ ..
พอตอนแสงนี่แบบโคตรลุ้นอ่ะ
แอบออกไปดูข้างข้างเวทีว่าคนดูจะชอบไม๊
ปรากฏว่าคนดูชอบมากอ่ะ
หัวเราะแล้วก็ปรบมือตลอด แล้วก็มีคนมาถามว่านี่โรงเรียนอะไร
ยิ่งตอนร้องเพลงนี่ยิ่งสุดยอด โรงเรียนอื่นก็ไม่มีอย่างนี้
พอเล่นเสร็จแบ๊คก็เก็บ แล้วก็ช่วยพี่ที่โรงละครเก็บด้วย
ชั้นนี่เกือบได้โชว์แมนยกโต๊ะคนเดียวแล้ววว
พอลงมาจากเวทีนี่ตกใจมากเพราะเจอห้องหนึ่งเต็มไปหมด
แล้วก็ขึ้นไปห้องแต่งตัวนักแสดงกัน
ทุกคนมีความสุขกันมากเหมือนได้เข้ารอบแล้ว
ส่วนเตรียมนี่หงอยมาก บางคนร้องไห้ด้วย
แล้วก็เม้าเตรียมกัน ว่าทำโจ๊กหกบนเวทีแล้วก็ไม่เช็ด
พิ้งนี่ล้มไปโดนโจ๊กเต็มเต็มอ่ะ
แล้วก็มีกลั่นแกล้งตรงฝั่งปูนแทนไม่ให้เอารถเข็นออกมา
ีฯลฯ
แล้วก็ไปกินเคเอฟซี ขากลับนั่งตุ๊กตุ๊กเพราะฝนตกอย่างแรง
ตอนประกาศผลก็ไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่
เพราะยังไงโยธินก็ได้อยู่แล้ว
ก็มีประกาศพวกรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมอะไรพวกนั้นก่อน
ซึ่งก็รู้กันอยู่ว่ามันคือรางวัลปลอบใจ
ซึ่งเตรียมได้ไปสองรางวัล เพราะฉะนั้นเตรียมไม่เข้ารอบแน่แน่
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก สะใจว้อยยย
ส่วนสามเสนก็เข้ารอบปีที่แล้ว ปีนี้เล่นเรื่องเฟรนส์
มีอยู่แค่สองโรงเรียนที่เล่นเรื่องนี้ อีกโรงเรียนคือสาธิตจุฬา
สามเสนนี่ก็ออกนอกหน้าไปหน่อย รู้ว่ายังไงก็ได้
แต่ไม่น่าจะแสดงออกขนาดนั้น อีกโรงเรียนคงเซ็งอ่ะ
แล้วสามเสนแม่งก็บูมกันใหญ่เลยเว่ย เป็นร้อยรอบอ่ะ
ส่วนโยธินก็ไม่ยอม ร้องเพลงโรงเรียน = =
แต่กุลจิราร้องดังมาก ดังมากกว่าที่ร้องทั้งปีรวมกันอีก
รุ่นพี่ที่จบไปแล้วก็มากันเยอะ ก็ร้องร้องกัน
เรื่องอะไรจะยอมสามเสน, ชิชิ
พอเสร็จก็แยกย้ายกันกลับ บางคนก็กลับรถโรงเรียน
ก็แบกของลุยน้ำฝนออกจากซอยกันไป
ก่อนกลับลุงโดนจีบอีกแล้ว
จั๊กกะจี้ดีแท้ x3
แล้วกุลกับแทนก็ไปนอนหอพิ้ง แต่ว่าพิ้งกลับบ้าน
วันรุ่งขึ้นก็ไปโรงเรียนสาย แต่เนียนไม่สิ่ง
เพราะปวดขามากอ่ะ
เนื่องจากได้เข้ารอบ,
อาจารย์เลยพาไปเลี้ยงหมูกระทะ
กินกันเยอะมากกกกกกกกกกก
อิ่มมากกกกกกกกกกกกกก
ถ้ารอบหน้าชนะอาจได้ฟูจิ
โฮะโฮะโฮะ
ปล. อัพงงงงอ่ะ
ปล. ใครอ่านจบสุดยอด
เอวายซี // ๑๖-๑๘ สิงหาคม ๒๕๕๐
ณ นิวแทรเวลบีช รีสอร์ต ,, จ.จันทบุรี
เอวายซีปีนี้ถ้าจะพูดตามตรงก็ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่
เพราะว่าหลายหลายคนไม่อยู่แล้ว TT
แล้วปีนี้ก็เป็นปีที่กลุ่มเรารั่วมากกกกกกกกก
ขำกันจนปวดท้องไปหมด,
เริ่มคล้ายคนบ้าเข้าไปทุกวัน
:3
แต่ถึงปีนี้จะไม่สนุกเพราะเหตุการณ์บางอย่าง
หรืออาจจะหลายหลายอย่างเลยก็เห่อะ
แต่มันก็ยังพอจะมีมุมดีดีอยู่บ้าง,
มุมที่ห้องหนึ่งรักกัน สามัคคีกัน
เหนื่อยด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน
ยิ้มด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน
จะไม่ลืมเลยจริงจริง
อยากจะขอบคุณห้องหนึ่งมากมาก,
ที่ทำให้เอวายซีปีนี้ไม่เลวร้ายไปซะหมด
ขอบคุณจริงจริง
:3
รักห้องหนึ่ง แอนิมอล แอนิมอล "
ปล. จะไม่ลืมนาทีนั้นเลย
เพิ่งผ่านไปไม่นานกับรอบรองชนะเลิศการแข่งขันละครเวที
มีโรงเรียนที่เข้ารอบสามโรงเรียนคือ โยธินบูรณะ
สามเสน แล้วก็ สุรศักดิ์มนตรี
โยธินเล่นเรื่อง OLIVER TWIST ล่ะ
พิ้งเล่นเป็นโอลิเวอร์ x3
ลุงกับเกรทเป็นเจนเทิ่ลแมน
พี่อั้มเป็นเลดี้ พี่แชมป์เป็นบัมเบิ้ล
พี่เมย์เป็นเมด บีเป็นแม่ครัว พี่ปั้นเป็นมาสเตอร์
มีพีท ป้อง น้องฟ้า น้องมาเรียม น้องบัว ซัง น้องกุ๊ก เป็นบอย
ไปเล่นกันที่ภัทราวดี เธียเตอร์
สนุกมาก แล้วก็เหนื่อยมากด้วยเช่นกัน
ก็ได้มีโอกาสได้ไปวุ่นวายอยู่บ้างเหมือนกัน
ทั้งทำพร๊อบแล้วก็ทำแบ๊คด้วย
เหนื่อยโคตรอ่ะ = =
นี่ถ้าไปเล่นได้ด้วยนี่คงไปแล้วล่ะ, ฮ่าฮ่า
แต่มันก็มีความสุขนะ
เวลาที่ได้แกะโฟม ได้ปะเสื้อ ได้ทาสี ได้เตรียมของ
ส่วนเรื่องแบกของนี่บางทีแทบจะไม่ต้องทำเลย
เพราะพวกพี่นี่แมนกันมาก ทั้งพี่ปิงพี่เซนต์
แต่พอจะต้องทำขึ้นมานี่ก็หนักเหลือเกิน
ซึ่งถ้าไม่ได้มาทำเองนี่ก็ไม่รู้หรอก
เวลาทำงานแบบนี้มันได้อะไรหลายอย่างมาก
ทั้งได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำ
ซึ่งที่จริงมันคือทุกอย่างเลย
ทุกอย่างใหม่หมดสำหรับทุกคน
ตอนแรกแรกอาจจะยังทำตัวไม่ถูกบ้าง
แต่ซักพักก็เริ่มปรับตัวได้
ได้ทำงานกับคนที่เราไม่ค่อยสนิท
ซึ่งในความเป็นจริงเราเลือกไม่ได้หรอกว่าอยากจะทำงานกับใคร
เราก็ต้องพยายามใช้คนให้เป็น ต้องควบคุมให้ได้
ยิ่งอาจารย์มอบหมายให้ดูแลอีก
ยิ่งเหนื่อย ยิ่งกดดันเข้าไปใหญ่
ยิ่งต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า
จะมาเล่นเล่นก็ไม่ได้แล้ว
ได้เห็นหลายหลายด้านของทุกคน
เพราะทุกคนไม่ได้มีใครดีไปซะทุกอย่าง
บางคนก็ทำอะไรให้เราไม่พอใจบ้าง
แต่ก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวางให้ได้
เลือกมองแต่ด้านดีของเค้า
อย่างอาจารย์บางคนที่เราอาจะมองว่าเค้าเอาแต่ความคิดของตัวเอง
แต่เค้าก็ยังห่วงเรา ดูแลเรา เหมือนญาติผู้ใหญ่คนนึง
หรืออย่างน้องน้องที่ดูเหมือนวุ่นวาย
แต่พอเวลาจริงจริงเค้าก็เต็มที่กับงาน
จนเราเองบางทียังรู้สึกผิดนิดนิดที่พูดกับน้องเค้าแรงเกินไป
ได้เห็นข้อไม่ดีของตัวเอง
ที่เวลาเหนื่อยเหนื่อยแล้วจะหงุดหงิดอารมณ์เสียง่ายมาก
เห็นอะไรก็หงุดหงิดไปซะทุกอย่าง
จนคนรอบข้างเค้าอาจจะไม่สบายใจที่อยู่ใกล้เรา
ได้รู้ว่าใครทำงานด้วยแล้วสบายใจ
ซึ่งก็มีอยุ่หลายคนเหมือนกัน
ทำให้ช่วงเวลาที่ผ่านมามีความสุขมาก
ขอบคุณจริงจริง
ขอเล่าบรรยากาศวันซ้อมใหญ่ละกัน
มาถึงโรงเรียนก็นั่งปะเสื้อปะกางเกงไปเรื่อย
เพิ่งจะมาเร่งทำกันเอาตอนสองวันสุดท้าย
แล้วก็เช็คพร๊อบฝั่งเจนเทิ่ลแมนซึ่งเยอะมากกกกกกก
จาน ส้อม มีด ไวน์ เชิงเทียน แจกัน ผลไม้ อาหาร ฯลฯ
แล้วไม่ใช่เยอะมากอย่างเดียว, หนักมากด้วยเช่นกัน
กว่าจะได้กินข้าวนี่แทบเป็นลม
เหล่าแบ๊คและนักแสดงก็ช่วยกันแบกขึ้นรถ
พอไปถึงก็ต้องแบกกันเข้าไปในซอยอีก
เพราะรถใหญ่เกิ๊น, เข้าไม่ได้
= =
มีเวลาซ้อมแค่ชั่วโมงเดียวก็รีบจัดกัน
เล่นเล่นเล่น แล้วก็เก็บของ
น่าประหลาดใจแม๊กซ์ที่ครูเล็กไม่ค่อยว่าอะไรเท่าไหร่
ถ้าเทียบกับโรงเรียนที่ต่อจากเรา
พอกลับถึงโรงเรียนก็ดึกละ
นั่งรถเมล์กลับบ้านกับแทน
และแล้ววันแสดงจริงก็มาถึง
ก็เช๊คเสื้อผ้ารอบสุดท้าย แล้วก็แต่งตัวให้นักแสดง
ซึ่งเด็กแต่ละคนนี่อย่างกับขอทาน
หัวฟู หน้าดำ ชุดขาดได้สุดยอดมาก
แทนชนกตัดอย่างไม่เกรงใจ
กุลจิราต้องตามเก็บ, เมามันมากกกก
เกรทนี่ก็โคตรเหมือนนักร้องลูกทุ่ง
กุลจิราก็หัวหมุนมาก
ชุดก็ต้องเย็บ พร๊อบก็ต้องเช็ค แบ๊คก็ต้องตาม
แล้วพร๊อบดันอยู่ในรถที่เมื่อวานเอาไป
แล้วลุงคนขับนี่ก็ไม่อยู่
ก็ต้องรอจนลุงมา ซึ่งมันก็คือเวลาที่จะต้องออกจากโรงเรียน
พอเอาของได้ก็ต้องรีบเอาไปล้าง แล้วก็เช็ค
รถก็จะออก, กะจะไม่รอโอลิเวอร์กับพร๊อบเลยใช่ไม๊เนี่ย
พอไปถึงเค้าก็เรียกซ้อมแบ๊ค
ซึ่งโยธินบูรณะไม่เคยซ้อมกันไปก่อนเลย
อาจารย์บอก กุลจิราเธอช่วยดูให้ครูด้วยนะ"
ก็แบ่งกัน แต่ก็ยังวุ่นวายเพราะไม่เคยซ้อมกันมาก่อน
กุลจิราก็โดนไปตามระเบียบ, เหอเหอเหอ
้แล้วระหว่างที่รอถึงเวลาก็ต้องนั่งเฝ้าของ
อยากจะออกไปดูเหมือนคนอื่นเค้าก็ไม่ได้
ต้องนั่งรอให้คนเอาอาหารมาให้
น่าอนาถจริงจริง
พอถึงคิวก็ทำตามที่ซักซ้อมไว้
ถึงแม้ผ้าปูแม่งจะมีปัญหาเหลือเกิน
แต่ก็ต้องทำหน้าเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น
ตอนนั้นลนมากมาก รู้ตัวเลย
เฮ้ออออออออออออออออออออ ..
พอตอนแสงนี่แบบโคตรลุ้นอ่ะ
แอบออกไปดูข้างข้างเวทีว่าคนดูจะชอบไม๊
ปรากฏว่าคนดูชอบมากอ่ะ
หัวเราะแล้วก็ปรบมือตลอด แล้วก็มีคนมาถามว่านี่โรงเรียนอะไร
ยิ่งตอนร้องเพลงนี่ยิ่งสุดยอด โรงเรียนอื่นก็ไม่มีอย่างนี้
พอเล่นเสร็จแบ๊คก็เก็บ แล้วก็ช่วยพี่ที่โรงละครเก็บด้วย
ชั้นนี่เกือบได้โชว์แมนยกโต๊ะคนเดียวแล้ววว
พอลงมาจากเวทีนี่ตกใจมากเพราะเจอห้องหนึ่งเต็มไปหมด
แล้วก็ขึ้นไปห้องแต่งตัวนักแสดงกัน
ทุกคนมีความสุขกันมากเหมือนได้เข้ารอบแล้ว
ส่วนเตรียมนี่หงอยมาก บางคนร้องไห้ด้วย
แล้วก็เม้าเตรียมกัน ว่าทำโจ๊กหกบนเวทีแล้วก็ไม่เช็ด
พิ้งนี่ล้มไปโดนโจ๊กเต็มเต็มอ่ะ
แล้วก็มีกลั่นแกล้งตรงฝั่งปูนแทนไม่ให้เอารถเข็นออกมา
ีฯลฯ
แล้วก็ไปกินเคเอฟซี ขากลับนั่งตุ๊กตุ๊กเพราะฝนตกอย่างแรง
ตอนประกาศผลก็ไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่
เพราะยังไงโยธินก็ได้อยู่แล้ว
ก็มีประกาศพวกรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมอะไรพวกนั้นก่อน
ซึ่งก็รู้กันอยู่ว่ามันคือรางวัลปลอบใจ
ซึ่งเตรียมได้ไปสองรางวัล เพราะฉะนั้นเตรียมไม่เข้ารอบแน่แน่
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก สะใจว้อยยย
ส่วนสามเสนก็เข้ารอบปีที่แล้ว ปีนี้เล่นเรื่องเฟรนส์
มีอยู่แค่สองโรงเรียนที่เล่นเรื่องนี้ อีกโรงเรียนคือสาธิตจุฬา
สามเสนนี่ก็ออกนอกหน้าไปหน่อย รู้ว่ายังไงก็ได้
แต่ไม่น่าจะแสดงออกขนาดนั้น อีกโรงเรียนคงเซ็งอ่ะ
แล้วสามเสนแม่งก็บูมกันใหญ่เลยเว่ย เป็นร้อยรอบอ่ะ
ส่วนโยธินก็ไม่ยอม ร้องเพลงโรงเรียน = =
แต่กุลจิราร้องดังมาก ดังมากกว่าที่ร้องทั้งปีรวมกันอีก
รุ่นพี่ที่จบไปแล้วก็มากันเยอะ ก็ร้องร้องกัน
เรื่องอะไรจะยอมสามเสน, ชิชิ
พอเสร็จก็แยกย้ายกันกลับ บางคนก็กลับรถโรงเรียน
ก็แบกของลุยน้ำฝนออกจากซอยกันไป
ก่อนกลับลุงโดนจีบอีกแล้ว
จั๊กกะจี้ดีแท้ x3
แล้วกุลกับแทนก็ไปนอนหอพิ้ง แต่ว่าพิ้งกลับบ้าน
วันรุ่งขึ้นก็ไปโรงเรียนสาย แต่เนียนไม่สิ่ง
เพราะปวดขามากอ่ะ
เนื่องจากได้เข้ารอบ,
อาจารย์เลยพาไปเลี้ยงหมูกระทะ
กินกันเยอะมากกกกกกกกกกก
อิ่มมากกกกกกกกกกกกกก
ถ้ารอบหน้าชนะอาจได้ฟูจิ
โฮะโฮะโฮะ
ปล. อัพงงงงอ่ะ
ปล. ใครอ่านจบสุดยอด
เอวายซี // ๑๖-๑๘ สิงหาคม ๒๕๕๐
ณ นิวแทรเวลบีช รีสอร์ต ,, จ.จันทบุรี
เอวายซีปีนี้ถ้าจะพูดตามตรงก็ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่
เพราะว่าหลายหลายคนไม่อยู่แล้ว TT
แล้วปีนี้ก็เป็นปีที่กลุ่มเรารั่วมากกกกกกกกก
ขำกันจนปวดท้องไปหมด,
เริ่มคล้ายคนบ้าเข้าไปทุกวัน
:3
แต่ถึงปีนี้จะไม่สนุกเพราะเหตุการณ์บางอย่าง
หรืออาจจะหลายหลายอย่างเลยก็เห่อะ
แต่มันก็ยังพอจะมีมุมดีดีอยู่บ้าง,
มุมที่ห้องหนึ่งรักกัน สามัคคีกัน
เหนื่อยด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน
ยิ้มด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน
จะไม่ลืมเลยจริงจริง
อยากจะขอบคุณห้องหนึ่งมากมาก,
ที่ทำให้เอวายซีปีนี้ไม่เลวร้ายไปซะหมด
ขอบคุณจริงจริง
:3
รักห้องหนึ่ง แอนิมอล แอนิมอล "
ปล. จะไม่ลืมนาทีนั้นเลย
หายไปนานเกือบสองเดือนแน่ะ
ตั้งกะสอบกลางภาคเสร็จจนจะสอบปลายภาคอยู่แล้ว
แฮ่.
ที่จริงก็เล่นเนตแทบทุกวันนะ
แต่เล่นวันละแปปเดียว
เลยไม่ค่อยมีเวลามาอัพซักเท่าไหร่
๑. สอบเสร็จแล้ว, ผลสอบก็ออกแล้ว
ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยอ่ะ
แต่ก็ดีที่ยังไม่ตก
เฮ้อออออออออออออออออออออ ..
ไปค้างเพื่อติวฟิสิกส์ที่์หอพิ้งก็ไม่ได้ช่วยอะไรเล้ยยยยยยยย
สงสัยจะโง่จนเกินเยียวยา
เหอเหอ.
๒. ไปดู ชายกลาง มาด้วยล่ะ
ก็ขำดี, รวมรวมแล้วก็สนุกนะ
ถึงแม้บางฉากจะแอบยืดไปหน่อยก็ตามเห่อะ
ที่จริงก็อยากรู้เหมือนกันนะ
ว่าแบบที่เป็นละครถาปัดจะเป็นยังไง
๓. แกะโฟมเป็นกิจวัตร
มีความสุขโคตรรรรรรรรรรรรรร
:3
๔. ผิงไปเมกาแล้วล่ะ
ขอโทษที่ไม่ได้ไปส่งนะ
หวังว่าคงชอบอัลบั้มรูปที่อัดให้
ไปล่ะ.
